Showing posts with label ၀တၳဳတို. Show all posts
Showing posts with label ၀တၳဳတို. Show all posts

Sunday, February 7, 2016

"ကြၽန္မရဲ႕ ကဗ်ာဆရာ"

"ကြၽန္မရဲ႕ ကဗ်ာဆရာ"

        သူက ကဗ်ာတစ္ေယာက္ပါ။ကဗ်ာဆရာဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေအးေဆးတယ္ စကားေျပာနည္းၿပီး စိတ္ႏွလံုးေကာင္း႐ွိသူတစ္ေယက္ပါ။သူ႔ေၾကာင့္တစ္ပါးသူေပ်ာ္႐ႊင္အဆင္ေျပေနရင္ စိတ္ေက်နပ္ သူေပါ့။သူအလုပ္ပိတ္ရက္ေတြဆုိ ကြၽန္မဆိုင္ေလးကို အလည္လာတယ္။ကြၽန္မ က ရတနာပံုတကၠသိုလ္မိန္းထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာစာစီစာ႐ိုက္နဲ႔ဓာတ္ပံုဆိုင္ေလးဖြင့္ထားတယ္။ကြၽန္မ ဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီထုတ္က မျပတ္တမ္းဝယ္ထားရတယ္။သူလာၿပီဆိုတာနဲ႔ ကြၽန္မက ေကာ္ဖီခါးခါးေလးေဖ်ာ္တိုက္ပါတယ္။သူက ေကာ္ဖီခါးခါးဆိုသိပ္ႀကိဳက္တာ။သူကိုကြၽန္မက အရမ္းေလးစားလို႔နာမည္ေတာင္မေခၚဘူး။ဆရာ လို႔ပဲေခၚတယ္။သူကလည္းကြၽန္မကိုဆရာမ လို႔ပဲေခၚတယ္။ဆရာက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကစာေပေလာက ၊ ကဗ်ာေလာကထဲကိုေျခစံုပစ္ဝင္ခဲ့တာ။ကြၽန္မ ထက္ အသက္ငယ္ေပမယ့္ေလးစားစရာေကာင္းပါတယ္။ကြၽန္မကလည္း ဂ်ာနယ္ေလးေတြမွာ ဝတၳဳတို ၊ ေဆာင္းပါးအနည္းေလာက္ေတာ့ပါဖူးပါတယ္။စီးပြားေရးက တစ္ဖက္ဆိုေတာ့ အဲဒီစာေရးဖို႔ကစၥဘက္ကိုမလွည့္ျဖစ္ဘူး။
            ဒီေန႔လည္း တနဂၤေႏြ ေန႔ ႐ုံးပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလး ကြၽန္မဆိုင္ေရာက္လာမယ္ဆိုတာ ေဗဒင္သြားေမးစရာမလိုေပ။
                "ေဝါ....တီ....တီ"
    ေဟာ ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးေရာက္ေတာ္မူလာပါၿပီ။ဒါနဲ႔ကြၽန္မလည္း ထိုင္ေနတဲ့ေနရာကေနထၿပီး ဆရာကိုထြက္ႀကိဳလိုက္တယ္။
              "မဂၤလာပါ...ဆရာ"
               "မဂၤလာပါ...ဆရာမ"
               "ဆရာ ေကာ္ဖီေသာက္မယ္မလို႔လား"
                "ဟုတ္...ဆရာမ ေသာက္မွာေပါ့"
  ဒါနဲ႔ကြၽန္မ သူ႔အတြက္ ေကာ္ဖီခါးခါးေလးတစ္ခြက္ကိုေဖ်ာ္တိုက္ၿပီး ဧည့္ခံလိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ဆရာနဲ႔မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္မွာထိုင္လိုက္တယ္။
                 "ဆရာမ..စာမေရးဘူးလား။အခုလိုဆို္င္လူပါးေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေရးလို႔ရတာပဲ။ေရးလို႔ရသေလာက္သာေရးထားလိုက္။ၿပီးရင္ ဆရာမ စာမူေတြကြၽန္ေတာ္ပို႔ေပးမယ္။"
      ကြၽန္မထင္ထားသည့္အတိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးက ဆိုင္ကိုလာတိုင္း ဒီဓာတ္ျပာေဟာင္းႀကီးကိုပဲဖြင့္ျပေနၾကျဖစ္သည္။ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မကလည္းထိုဓာတ္ျပားေဟာင္းႀကီးပဲမၿငီးမျငဴနားေထာင္ေနမိသည္။ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးက ကြၽန္မကိုေတာ္ေတာ္ေလးေမွ်ာ္မွန္းထားသည္။စာေပေလာကတြင္ သူ႔ထက္သာသည့္ စာေရးဆရာမေကာင္းတ္ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မ ကနည္းနည္း ခပ္စိုးစိုးႏိုင္သည္။ဒါကိုပင္သိသိႀကီးနဲ႔ဆရာက ကြၽန္မကိုခင္မင္စြာေပါင္းသင္းေန႐ွာသည္။
           "ေရးမွာေပါ့...ဆရာကလည္း ေနာက္ရက္ေတြက်ေရးမယ္ေနာ္"
           "အိုေက....ဒီလိုမွေပါ့"
        "ကဲ....ေကာ္ဖီေလးေသာက္လိုက္ပါအံုး။ေအးကုန္ေတာ့မယ္။"
           ကြၽန္မလည္းစကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲလိုက္ေလသည္။ဆရာကလည္းေကာ္ဖီကို ကုန္ေအာင္ေသာက္ၿပီးေနာက္ကြၽန္မအားႏႈတ္ဆက္၍ျပန္သြားေလသည္။ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးျပန္သြားေတာ့ ကြၽန္မလည္း လုပ္လက္စအလုပ္ေလးေတြကိုအစသတ္ၿပီးဆိုင္ကိုေစာေစာသိမ္းခဲ့သည္။
              
                                   ××××××××

         မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ေႏြရာသီကလည္းသိၾကတဲ့အတိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ပူေလာင္အိုက္စပ္စပ္ႏွင့္တစ္ရက္တာလံုးကို ကြၽန္မရဲ႕ဆိုင္ခန္းေလးထဲမွာၿပီးဆံုးသြားေလသည္။အခုေလာ ကြၽန္မတစ္ေယာက္ စိတ္ထဲတြင္မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနသည္။အေၾကာင္းကေတာ့တျခားမဟုတ္ပါ။အိ္မ္ကလူေတြအဆင္မေျပလို႔ ကြၽန္မရဲ႕ခ်စ္သူေကာင္ေလစီးဖုန္းဆက္ပါတယ္။ဖုန္မကိုင္ဘူး။တျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ဖုန္းနဲ႔ဆက္ေတာ့ဖုန္းကိုင္ၿပီး ကြၽန္မဧ။္ ဟယ္လိုဆိုေသာအသံၾကားေတာ့ အလုပ္မအားဘူးဆိုၿပီးဖုန္းျပန္ခ်သြားသည္။ကြၽန္မရင္ထဲမွာေတာ့ ေႏြေနပူပူမွာ အက္စစ္မုိးေတြ႐ြာသြန္းေနၿပီ။ဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္မရင္ဖြင့္စရာဆိုလို႔ ဆရာတ္ေယာက္သာ႐ွိသည္။ဒါနဲ႔ကြၽန္မလည္းဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးစီကိုဖုန္းဆက္၍ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေျပာျပလိုက္သည္။ဆရာက ကြၽန္မကိုအားေပးစကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာေပး႐ွာပါတယ္။ထိုအားေပးစကားမ်ားထဲတြင္ ယေန႔တိုင္နားထဲစြဲေနေသာစကားမွာ
          "ကြၽန္ေတာ္တို႔က လူသားေတြေလ...ဆရာမ။ရယူလိုမႈေနာက္ကို ေပးဆပ္မွဳ႕နဲ႔လိုက္ေနၾကသူေတြေလ။စိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနပါနဲ႔။အနာဂတ္ကို ႏွစ္ဆယ့္သံုး ႏွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္း ဒီဂရီေစာင္းၾကည့္လိုက္...ဆရာမဟာတစ္ေန႔ေန႔ရင့္က်တ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာမွာပါ"
          ဟုတ္ပါသည္။ကြၽန္မသည္ ယေန႔အခ်ိန္အထိ မရင့္က်တ္ႏိုင္ေသးေပ။လြမ္းေရးထက္ဝမ္းေရးခက္တယ္ဆိုတဲ့စကားအတိုင္္း ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ေတြကိုအလုပ္ထဲတြင္အာ႐ံုႏွစ္ခဲ့သည္။အလုပ္နည္းနည္းပါးလ်ွင္ ဆရာစီဖုန္းေခၚၿပီး ကြၽန္မလွမ္းလွမ္းစေလသည္။ကြၽန္မဖုန္းဆက္တိုင္းမညည္းမညဴ ကြၽန္မေျပာသမ်ွကိုနားေထာင္ေပး႐ွာသည္။သံုးေလးပတ္ေလာက္ ဆရာ ကြၽန္မဆိုင္ကိုမလာျဖစ္ေပ။သို႔ေသာ္လည္း ကြၽန္မ နဲ႔ဆရာ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ေတာ့မျပတ္ေပ။ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးဆို္င္မလာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရင္းက ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ကိုင္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
           ေနာက္တစ္ပတ္မွာေတာ့ ကြၽန္မ ရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလး ကြၽန္မဖတ္ဖို႔စာအုပ္ေတြနဲ႔အတူဆိုင္ကို ဆိုင္ကယ္ေလးျဖင့္ေရာက္လာေလသည္။ထံုးစံအတုိင္းကြၽန္မကေတာ့ေကာ္ဖီတိုက္ေလသည္။ၿပီးေတာ့ဆရာက ဓာတ္ျပားေဟာင္ႀကီးဖြင့္ေလသည္။
            "ဆရာမ....စာေရးျဖစ္ေသးလား"
            "ဟီးးးးမေရးျဖစ္ေသးဘူး။ဆိုင္မွာေရးမယ္ဆိုၿပီးလည္းမေရးျဖစ္ဘူး။အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း ပင္ပန္းလို႔အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္"
            "အင္း....ျဖစ္ရမယ္ဆရာမတို႔ကေတာ့။ကြၽန္ေတာ္ဆိုအလုပ္ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းပင္ပန္းညပိုင္းစာေရးစားပြဲေ႐ွ႔ေရာက္ၿပီးစာအုပ္ေတြျမင္ရင္ပင္ပန္းတာေတြေပ်ာက္သြားတယ္"
             "ကြၽန္မ....ဆရာကိုတကယ္ေလးစားပါတယ္။ဆရာကတကယ္ေတာ္တဲ့လူပါ"
          "ကြၽန္ေတာ္က ဆရာမကို ကြၽန္ေတာ္ထက္ပိုေတာ္ေစခ်င္တာ။ကြၽန္ေတာ္႐ွိေနတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာဆရာမစာေတြေရးျဖစ္ေအာင္ေရးပါ။ကဲ...အဲ့ဒီမွာ ဆရာမဖတ္ဖို႔စာအုပ္ေတြဖတ္လိုက္အံုး"ဆိုၿပီးကြၽန္မကိုႏႈတ္ဆက္၍ျပန္သြားသည္။
         ဆရာေျပာသြာရေသာစကားထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္႐ွိေနတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ဆရာမစာေတြေရးျဖစ္ေအာင္ေရးပါတဲ့။ဆရာကဘယ္သြားမွာမို႔လို႔လည္း။ပေဟဠိမ်ားစြာျဖင့္ဆရာေပးခဲ့ေသာစာအုပ္တစ္အုပ္ယူၿပီးဟိုလွမ္ဒီလွမ္လုပ္ေနခ်ိန္တြင္စာအုပ္ၾကားထဲက ေဆးစစ္ခ်က္တစ္ခ်က္စာ႐ြက္တစ္႐ြက္ထြက္ၾကလာသည္။ဆရာက လူေလာကတြင္ အလြန္ဆံုးရတစ္လခြဲေလာက္ပဲေနရေတာ့မယ္။ထိုေဆးစစ္ခ်က္ေလးကိုဖတ္ၿပီးမွကြၽန္မဆရာေျပာခဲ့ေသာစကားေလးရဲ႕အဓိပၸာယ္ကိုသိသြားၿပီျဖစ္သည္။ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတုိင္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ကြၽန္မစိတ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုကၿပီ။ထိုစာ႐ြက္ေလးကိုလည္း စာအုပ္ၾကားတြင္ျပန္ညႇပ္၍ထားေပးလိုက္သည္။

                                   ×××××××××

           ဒီေန႔ဆို္င္လည္းလူပါးေနသျဖင့္ ကြၽန္မ ကြန္ပ်ဴတာေ႐ွ႔တြင္ထိုင္ၿပီးဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကိုစတင္ေရးသားလိုက္သည္။ကြၽန္မ အနည္းငယ္ေလာက္စေရးၿပီးခ်ိန္မွာ ဆရာဝမ္းသာေအာင္လု႔ိ ဆရာစီဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္တယ္။
                "ဟယ္လို....ဆရာလား"
                "ဟုတ္ကဲ့....ဆရာမ"
              "ဆရာကိုဝမ္းသာစရာေျပာမလို႔။ဒီေန႔ဝတၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္စေရးတယ္ဆရာ"
              "ဝမ္းသာလိုက္တာ...ဆရာမရယ္။
               ၾကားရတယ္စကားက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မဂၤလာပါပဲ
               ကဲ....ဆက္ေရးလိုက္အံုး"          
              "ဟုတ္ကဲ့...ဆရာ"ဆိုၿပီးကြၽန္မဖုန္းခ်ၿပီးစာထဲတြင္ျပန္စိတ္နွစ္၍ဆက္ေရးေလသည္။အားလပ္တဲ့အခ်ိန္တိုင္းေရးသျဖင့္ ဝတၳဳေလးမွာ ကြၽန္မ ထင္ထားသည္ထက္ အခ်ိန္ ႏွစ္ရက္ေစာ၍ၿပီးသြားေလသည္။ထုိ ႏွစ္ရက္ေလးမွာ ကြၽန္မ ကိုယ့္စာမူေလးကိုျပန္ဖတ္ၿပီးလိုတာေလးျဖည့္ စာလံုးေပါင္းမွားတာေလးေတြလိုက္ျပင္ေနသည္။
             ဒီေန႔တနဂၤေႏြေန႔ ကြၽန္မ စိတ္ေတြတက္ႂကြလမ္းဆန္းၿပီးေပ်ာ္႐ႊင္ေနသည္။ဆိုင္ကိုလည္းေစာေစာသြား၍ဖြင့္ၿပီးဘုရားပန္းလည္း ဆိုင္သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ၿပီးေတာ့ လာအပ္ထားတဲ့အလုပ္ေလးေတြ လုပ္ရင္း ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးကိုေမ်ွာ္ေနမိသည္။ဒီေန႔မွအခ်ိန္ေတြကသိပ္ၾကာလို႔ကြၽန္မထင္မိသည္။ေန႔လည္ပိုင္းေလာက္မွာကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးေရာက္လာပါၿပီ။ဆရာက ဆိုင္ကယ္ေပၚကဆင္းဆင္းျခင္း မွာ မေျပာစဖူး ကြၽန္မကိုစကားေလးတစ္ခြန္းလွမ္းေျပာသည္။
               "ဟာ....ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆရာမက ဒီေန႔ အရမ္းလွေနတယ္"
ကြၽန္မလည္းကုိယ့္ကိုမလံုမလည္းျဖစ္ၿပီး ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းႏွင့္
              "လာပါဆရာရယ္.....ကြၽန္မေကာ္ဖီတိုက္မွာပါ"
   ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မဆရာကိုစာမူေတြထုတ္ျပလိုက္တယ္။ဆရာကဖတ္ၾကည့္ၿပီးေကာင္းတယ္လို႔ေျပာတယ္။ကြၽန္ေတာ္စာမူေတြယူသြားၿပီးပို႔ထားေပးမယ္။ထိုေန႔က ကြၽန္မ ဆရာကို ကတိတစ္ခုေပးခဲ့တယ္။
                "ဆရာ..."
                "ဟုတ္..ေျပာေလ ဆရာမ"
               "ကြၽန္မ...ဆရာျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္းျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားၿပီးစာေတြကိုလည္းပံုမွန္ေရးပါမယ္လို႔ ကတိေပးပါတယ္"
          ထိုစကားေလးကိုေျပာလုိက္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးက မ်က္ႏွာေလးဝင္းလက္ေတာက္ပသြားၿပီး အနည္းငယ္ၿပံဳးလုက္သည္။ထိုအၿပံဳးဟာ ကြၽန္မအတြက္ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္အၿပံဳးမွန္းကြၽန္မ မသိေပ။ထိုေနာက္ဆရာကစာမူေတြယူၿပီးျပန္သြားသည္။ေနာက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ဆရာက စာမူေတြကို ဘယ္ မဂၢဇင္းတိုက္ ဘယ္ဂ်ာနယ္တိုက္ ေတြပို႔ထားတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းဖုန္းဆက္၍လွမ္းေျပာသည္။ထို႔ေနာက္ ကြၽန္မ ေမ့ေမ့ေျပာက္ေျပာက္ ႏွင့္ ဆိုင္အလုပ္ေလးလုပ္လိုက္ စာေလးေရးလိုက္နဲ႔ တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ ကဗ်ာဆရာေလး ပို႔ေပးတဲ့ စာမူ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာပါလာသည္။စာမူပါလာလို႔ အားရဝမ္းသာစြာျဖင့္ဆရာစီဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ သူအိမ္ကလူေတြကိုင္သည္။
ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလး လူ႔ေလာကတြင္မ႐ွိေတာ့ဘူးတဲ့။အဲ့ဒီေန႔က စာမူပါလို႔ ကြၽန္မေပ်ာ္႐ႊင္မယ္လု႔ိထင္ခဲ့တာ။တစ္ကယ္ေတာ့ ကြၽန္မ မေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ပါဘူး။
            ေနာက္ရက္ ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးရဲ႕ နာေရးကို ကြၽန္မေရာက္သြားသည္။ကြၽန္မေရာက္သြားေတာ့ ဆရာအေမက
             "ဓာတ္ပံုဆု္ိင္က စာေရးဆရာမေလးလား"
             "ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ သမီးပါ" လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆရာရဲ႕အေမက စာအိတ္ေလးတစ္ခုထုတ္ေပးတယ္။
              "သားက သူ မေသခင္မွာ သမီးကို ေပးေပးဖို႔ အန္တီကိုမွာထားတယ္"
               "ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ ေက်းဇူးပါ႐ွင့္"လို႔ေျပာၿပီး ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးမ်က္ႏွာကိုေနာက္ဆံုးသြားၾကည့္ၿပီးထိုင္ကန္႔ေတာ့၍လိုအပ္တာေတြကူညီၿပီးကြၽန္မျပန္ခဲ့တယ္။အိမ္ေရာက္ေတာ့ အခန္းထဲတန္းဝင္ၿပီး ဆရာေပးခဲ့တဲ့စာေလးကုိေဖာက္၍ဖတ္လိုက္သည္။
          သို႔/
               ဆရာမ...ဆရာမဒီစာကိုဖတ္ေနခ်ိ္န္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ဆရာမ နဲ႔ဘဝျခားသြားပါၿပီ။ဆရာမကို ႏႈတ္မဆက္ပဲထြက္သြားတာမဟုတ္ပါဘူး။ကြၽန္ေတာ့ေၾကာင့္ဘယ္သူမွစိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္လို႔ပါ။တစ္ခ်ိန္မွာကြၽန္ေတာ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာမႀကီးျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။
              စာေလးမွာထိုေနရာမွာတင္အဆံုရသတ္သြားေလသည္။ကြၽန္မေလသူ႔ကိုဂတိေပးထားတဲ့အတိုင္း နာမည္စာေရးဆရာမျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစာေနပါၿပီ။သူကိုေတာ့ကြၽန္မအၿမဲတမ္းအမွတ္ရေနမွာပါ။သူ႔အေၾကာင္းကို ကြၽန္မစာေတြထဲမွာထည့္ေရးမယ္။သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြကိုလည္းသူ႔အေၾကာင္းေျပာျပမယ္။
            သူက ကဗ်ာဆရာေလ။ႏူးညံ့တယ္။သိမ္ေမြ႕တယ္။သူ႔ေၾကာင့္တစ္ပါးသူေပ်ာ္႐ႊင္ၿပီးအဆင္ေျပေနရင္ေက်နပ္ေနတဲ့လူ။အခုသူ အားလံုးကိုေၾကာခိုင္း၍ ထြက္သြားပါၿပီ။သူက ကြၽန္မဘဝကိုတိုးတက္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့တဲ့မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ႏို္င္တဲ့ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးပါ။ အခု ကြၽန္မ နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကို ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးသာျမင္ခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္လိုက္မယ္မသိေပ။ကြၽန္မရဲ႕ကဗ်ာဆရာေလးေကာင္းရာဘံုဘဝေရာက္ေနမွာပါ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ခ်မ္းျမ

ခ် မ္ း ျမ – အ န္​ တီ ေ အ း (၀တၳဳတုိ)


ခ် မ္ း ျမ – အ န္​ တီ ေ အ း (၀တၳဳတုိ)

ခ် မ္ း ျမ – အ န္​ တီ ေ အ း (၀တၳဳတုိ)


 ခ် မ္ း ျမ – အ န္​ တီ ေ အ း (၀တၳဳတုိ)
 
(၁)

“ဒန္​အိုး​ေပါက္​​​ ဒယ္​အိုး​ေပါက္​ ​ေရသန္​႔ဘူးခြံ ဘီယာဘူး ပလပ္​စတစ္​ပစၥည္​း​ေတြ ဝယ္​တယ္​”
မနက္ ​ ၁၁ နာရီ​ေလာက္​ အိမ္​​ေရွ႕မွာ ဒီအသံၾကားရၿပီဆိုရင္​ ​ေသခ်ာၿပီ အန္​တီ​ေအး ပင္​ျဖစ္​သည္​။ အန္​တီ​ေအးသည္​ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔အိမ္​​ေ႐ွ႕​ေရာက္​ရင္​ တစ္​​ေခါက္​နားၿပီး ​ေမ​ေမအား …
“အမ ကြၽန္​မေရ​ေသာက္​အံုးမယ္​” ဟု​ေျပာကာ ေရ​ေသာက္​ၿပီး​ ေမ​ေမနဲ႔ ခဏစကား​ေျပာၾကသည္​။ ကြၽန္​​ေတာ္​၏ ညီအငယ္​ဆံုးကိုလည္​း အန္​တီ​ေအးက အရမ္​းခ်စ္​သည္​။​ ေမ​ေမနဲ႔စကား​ေျပာၿပီးလို႔ျပန္​ခါနီးလွ်င္​ ကြၽန္​​ေတာ္​့ညီ​ေလးအား ငယ္​​ေလး ဘာ​ေရာင္​းစရာ႐ွိ​ေသးလည္​းဟု​ ေမးတက္​သည္​။ ညီ​ေလးကလည္​း ​ေရာင္​းစရာ​ေတြ႐ွိရင္​ သူမ်ား​ေတြကုိမ​ေရာင္​းဘူး။ အန္​တီ​ေအးလာမွ​ ေရာင္​းတတ္သည္​။ အန္​တီ​ေအးသည္​ ဒီအလုပ္​လုပ္​​ေသာ္​လည္​း ဆင္​းရဲသူတစ္​​ေယာက္​မဟုတ္​ပါ။ ရင္​ဝ​ေလာက္​႐ွိတဲ့ဆြဲႀကိဳးႀကီးနဲ႔ လက္​​ေကာက္​​ေတြနဲ႔ ပိုက္​ဆံ႐ွိသည္​။ အလုပ္​မလုပ္​ရရင္​ မ​ေနတက္​​ေသာ​ေၾကာင္​့ ရတဲ့အလုပ္​​ေလး ထြက္​ျခင္​းျဖစ္​သည္​။ အန္​တီ​ေအးသည္​ ဒီအလုပ္​ကို ကြၽန္​​ေတာ္​​ေက်ာင္​းသားဘဝထဲက လုပ္​ျခင္​းျဖစ္​သည္​။ အန္​တီ​ေအးတြင္​ သား ႏွစ္​​ေယာက္​ သမီးတစ္​​ေယာက္​႐ွိသည္​။ အားလံုးက အိမ္​​ေထာင္​သည္​​ေတြျဖစ္​သည္​။ အန္​တီ​ေအးက သူ႔သမီနဲ႔သူ​ေျမး​ေလးနဲ႔ အတူ​ေနသည္​။

(၂)
ဒီ​ေန႔ ကြၽန္​​ေတာ္​ကလည္​း ႐ံုးပိတ္​သည္​။ ညီ​ေလး​လည္း ေက်ာင္​းပိတ္​သည္​။ ညီ​ေလးက ​ေရာင္​းစရာပစၥည္​း​ေတြ ႐ွိသည္ထင္​တယ္။ ​​ေမ​ေမ့ကို ခဏ ခဏ အန္​တီ​ေအး လာသြားၿပီလားဟု​ အႀကိမ္​​ေရမနည္​း ​ေမး​ေလသည္​။
ညီ​ေလး​ေမးလွ်င္​လည္ ​း​ ေမးခ်င္​စရာပင္​ျဖစ္​သည္​။ အခါတိုင္​းဆို ၁၁ နာရီထိုးတိုင္​း အန္​တီ​ေအးအသံသည္​ အိမ္​​ေ႐ွ႕တြင္​လြင့္ ပ်ံ႕လာ​ေလသည္​။​ ေမ​ေမက အန္​တီ​ေအးအ​ေၾကာင္​းကို အစဆံုးဆိုသ​ေလာက္​သိသည္​။
“နင့္အန္​တီ​ေအးက ခရီးထြက္​သြားတာျဖစ္​​ေပါ့” ဟု ညီ​ေလးအား​ ေမ​ေမက လွမ္​း​ေျပာသည္​။ အန္​တီ​ေအး၏ သားအႀကီးဆံုး သည္​ ​ေက်ာက္​စိမ္​းလုပ္​သည္​ဟု ကြၽန္​​ေတာ္​ နည္​းနည္​းသိထားသည္​။ တစ္​ခါတစ္​ခါ အန္​တီ​ေအးက ​ေက်ာက္​စိမ္​း​ေတြကို သူ႔သားကိုယ္​စား တ႐ုတ္​ျပည္​နယ္​စပ္​ဘက္​ကို​ ေမွာင္​ခိုသြား​ေရာင္​းသည္​။ အန္​တီ​ေအးျပန္​လာလို႔​ အိမ္​​ေရာက္​လာလွ်င္​လည္း သူ႔ရဲ႕အ​ေတြ႕အၾကံဳ​ေတြကို ​ေမ​ေမအား​ေျပာျပသည္​။​ ေမ​ေမကလည္​း စိတ္​႐ွည္​စြာနား​ေထာင္​​ေပးသည္​။ တစ္​ခါ တစ္​​ေလ အန္​တီ​ေအး ​ေစ်း​ေတာင္​းထဲတြင္​ စံပယ္​ပန္​းရာသီဆို စံပယ္​ပန္​းစသည္​့ျဖင္​့ ရာသီလိုက္​ပန္​း​ေလး​ေတြ​​ေတြ႕ရ​ေတာ့ ကြၽန္​​ေတာ္​ကလည္​း စပ္​စုမိသည္​။
“အန္​တီ​ေအး အဲဒီပန္​း​ေတြက ဘယ္​သူ႔အတြက္​လည္​း”
“အိမ္ ​က သမီး​ေလးအတြက္​​ေလ ငယ္​​ေလး။ ​ေပၚဦး​ ေပၚဖ်ား​ေလး။ သူက ပန္​းဆိုႀကိဳက္​တယ္​။ အဲဒါ​ေၾကာင္​့ ဝယ္​သြားတာ” ဟု ကြၽန္​​ေတာ္​့ကို​ေျပာျပသည္​။ အန္​တီ​ေအးသည္​ သားသမီး​ေတြကို အလြန္​ခ်စ္​သလုိ သမီးက​ေမြးထားတဲ့​ေျမးက​ေလးကို ခ်စ္​သည္​။​ သရက္​သီး​ေပၚခ်ိန္​ဆို ​ေမ​ေမက သရက္​သီးအခ်ဥ္​​ေပါက္​တဲ့အလုပ္​လုပ္​လုပ္​သည္​။ ထိုခ်ိန္​​ေတြ အန္​တီ​ေအးလာၿပီ ဆိုလွ်င္​
“အမ ကြၽန္​မကို သရက္​သီးအစိမ္​း​ေလး သံု​း​ေလးလံုး​ေလာက္​”
​
ေမ​ေမကလည္​း
“ယူ ​ေလ မ​ေအး ယူပါ” ဆိုၿပီး ကြၽတ္​ကြၽတ္​အိပ္​​ေတြထုပ္​​ေပးၿပီး အန္​တီ​ေအးစိတ္​က်ထည္​့ခိုင္​းသည္​။ ဒီတစ္​ခါမွာလည္​း ကြၽန္​​ေတာ္​ကမ​ေနႏိုင္​ပဲ စပ္​စုမိျပန္​သည္​။
“အန္​တီ​ေအး ဒီသရက္​သီး​ေတြ အန္​တီစားဖို႔လား”
“မဟုတ္ ​ဘူးငယ္​​ေလး ​ေျမး​ေလးအတြက္​ပါ။ သမီးအငယ္​က​ ေမြးထားတာ​ေလ။ ​ေျမး​ေလးကသရက္​သီးအစိမ္​းသုတ္​ဆို အ ရမ္​း ႀကိဳက္​တာ” ဟု အန္​တီ​ေအးက ​ေျပာျပ​ေလသည္​။
ထို႔​ေန႔ကအန္​တီ​ေအးကိုကြၽန္​​ေတာ္​​ေနာက္​ဆံုး​ ေတြ႕လိုက္​ျခင္​းျဖစ္​သည္​။ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ရပ္​ကြပ္​ထဲတြင္​လည္​း ​ေန႔လည္​ ၁၁ နာရီထိုးတိုင္​း အန္​တီ​ေအးရဲ႕
“ဒန္​အိုး​ေပါက္​​​ ဒယ္​အိုး​ေပါက္​ ​ေရသန္​႔ဘူးခြံ ဘီယာဘူး ပလပ္​စတစ္​ပစၥည္​း​ေတြဝယ္​တယ္​” ဆိုတဲ့အသံ​ေလး မၾကားသည္​မွာ လအ​ေတာ္​ၾကာခဲ့ၿပီသည္​။
(၃)
ဒီ​ေန႔ တနဂၤ​ေႏြ​ေန႔ ကြၽန္​​ေတာ္​႐ံုးပိတ္​သည္​။ အျပင္​သြားစရာ႐ွိသျဖင္​့​ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးအဝတ္​စားလည္​း၍ အျပင္​ထြက္​အလုပ္​တြင္​မထင္​မွတ္​ပဲ အန္​တီ​ေအးတစ္​​ေယာက္​ အိမ္​​ေရာက္​လာသည္​။ ​ေခါင္​း​ေပၚတြင္​လည္​း ပစၥည္​းထည္​့ဖို႔​ေတာင္​းမ​ေတြ႕။​ ေနာက္​ အန္​တီ​ေအး လမ္​း​ေလွ်ာက္​လာပံုက ပံုမွန္​အတိုင္​းအမဟုတ္​ပဲ ခႏၶာကိုယ္​တစ္​ျခမ္​းဆြဲကာ လမ္​း​ေလွ်ာက္​သည္​။ အိမ္​​ေ႐ွ႕ ေရာက္​​ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္​း​ ေမ​ေမက “လာ မ​ေအးထိုင္​” လို႔ဆိုၿပီး ခရီးဦးျပဳလိုက္​သည္​။ ၿပီး​ေတာ့​ ေမ​ေမကစကားစ​ေျပာ သည္။
“မ ​ေအး ​ေစ်း​ေရာင္​းလည္​းမထြက္​ဘူး ခ်မ္​းသာသြားၿပီနဲ႔တူတယ္​။ မ​ေအး​ေဖာက္​သည္​​ေလးက​ေတာင္​ ​ေရာင္​းစရာပစၥည္​း​ေတြ ႐ွိလို႔ဆို မ​ေအးကို​ေမွ်ာ္​​ေနတာ” လို႔​ ေမ​ေမစကား​ေျပာၿပီးအဆံုးတြင္​ အန္​တီ​ေအး၏ ပါးျပင္​​ေပၚတြင္​ မ်က္​ရည္​စ​ေတြ စီးက် လာသည္​။ အဲ​ေနာက္​​ေတာ့ တ႐ႈံ႕ရႈံံ႕ငို​ေလသည္​။​ ေမ​ေမကလည္​း​ ေမးသည္​။
“မ​ေအး ဘာျဖစ္​လို႔လဲ ​ေျပာ​ေလ။ ကြၽန္​​မတို႔ကူညီႏိုင္​တာဆို ကူညီ​မယ္​ ဘာအခက္​ခဲ႐ွိ​လဲ​ေျပာ မ​ေအး”
“ဒီလိုပါ အမ ကြၽန္​​ေတာ္​ ​ေစ်း​ေရာင္​းမထြက္​တာက ကြၽန္​​ေတာ္​​ေသြး​ေတြတအားတက္​ၿပီး ​ေလျဖတ္​မလိုျဖစ္​သြားတာ။ အဂၤလိပ္​​ေဆး​ေရာ ျမန္​မာတိုင္​ရင္​း​ေဆးနဲ႔ပါ ကုလိုက္​ရတယ္​။ ကြၽန္​မ စုထားတဲ့ပိုက္​ဆံ​ေလးနဲ႔ လက္​ဝတ္​ရတနာအားလံုး အကုန္​ကုန္​တာပဲအမ”
“အခုမွ လမ္​း​ေလွ်ာက္​ ႏိုင္​တာ​ေလ။ ၿပီး​ေတာ့အခု ကြၽန္​မ အရင္​အလုပ္​မလုပ္​​ေတာ့ဘူး။ အိမ္​တကာမွာ လွည္​့​ေတာင္​း​ေနတဲ့ သူ​ေတာင္​းစားမႀကီး မ​ေအးျဖစ္​​ေနၿပီ အမ”
ကြၽန္​​ေတာ္​ႏွင္​့ ​ေမ​ေမမွာ အလြန္​အံ့ၾသသြားသည္​။ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ ရပ္​ကြပ္​တစ္​ရပ္​ကြပ္​လံုးက အန္​တီ​ေအးကို ခ်စ္​ၾကသည္​။ ၿပီး​ေတာ့ အန္​တီ​ေအးအ​ေၾကာင္​းကို အစဆံုးလိုလိုသိၾကသည္​။ သူ႔သားသမီး​ေတြကလည္​း ​ေက်ာက္​စိမ္​းပြဲစား​ေတြ​ေလ။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္​​ေတာ္​ကလည္​းဝင္​ၿပီး​​ အန္​တီ​ေအးကို စကားလွမ္​း​ေျပာလိုက္​သည္​။
“အန္​တီ​ေအးကလည္​း ဘာလုိ႔​ေတာင္​းစားရမွာလည္​းဗ်။ အန္​တီ​ေအး က်န္းမာခင္​အခ်ိန္​က သားသမီး​ေတြကို အန္​တီ​ေအးပဲ လုပ္​​ေကြၽးလာတာ​ေလ။ သူအိမ္​မွာ သြား​ေန​ေပါ့။ သားသမီး​ေတာ့ ကိုယ္​့မိဘကိုပစ္​မထားပါဘူး အန္​တီ​ေအးကလည္​း။ အန္​တီ​ ေအးလာရင္​ သူတို႔​​ေတြ သိပ္​​ေပ်ာ္​​ေနမွာပါ”
“ငယ္​​ေလးရယ္​ အမ သားသမီး​ေတြမွာ မင္​းလို စိတ္​​ေလးနည္​းနည္​း​ေလာက္​႐ွိ​ေကာင္​းမယ္​”
​ေမ​ေမကဝင္​​ေမးလိုက္​သည္​။
“ဘာလို႔လည္​းမ​ေအး”
“ဒီလိုပါ ကြၽန္​မ​ေနမ​ေကာင္​းျဖစ္​ၿပီး အိမ္​ရာထဲက မထႏိုင္​တဲ့အခ်ိန္​က်​ေတာ့ ကြၽန္​မမွာ စားစရာမ႐ွိ​ေတာ့ဘူး​ေလ။ ​ေငြလည္​​း​ေတာ္​​ေတာ္​ကုန္​​ေနၿပီ။ ါနဲ႔ ဘားအံ့က သားႀကီးဆီ ေငြနည္​းနည္​း​ေလာက္​ပို႔​ေပးဖို႔ ဖုန္​းဆက္​ၿပီးလွမ္​း​ေျပာတယ္​။ ဒါ​ေပမယ္​့ သားႀကီးက ဖုန္​းမကိုင္​ဘူးအမရယ္​။ ဒါနဲ႔သားငယ္​ဆီ ေျပာင္​းၿပီးဆက္​တယ္။ သူလည္​းဖုန္​းမကိုင္​ဘူး။ ႏွစ္​​ေယာက္လံုးဆီကို ဆယ္​ခါ ဆယ္​့ငါးခါ​ေလာက္​ေခၚတယ္​။ တစ္​​ေယာက္​မွ မကိုင္​က်ဘူး။ ဒါနဲ႔ကြၽန္​မလည္​း အိမ္​မွအတူ​ေနတဲ့ သမီးငယ္​​ေလးကို ကြၽန္​မကို ထမင္​းနည္​းနည္​း​ေလာက္​​ေကြၽးဖို႔​ေျပာ​ေတာ့။ သူကျပန္​​ေျပာတယ္​ မ​ေကြၽးႏိုင္​ပါဘူး​ေတာ္​။​ အခုတစ္​​ေလာ​ ေတာ့ လုပ္​စာဘယ္​ႏွျပား႐ွိလို႔လဲ။ အိမ္​မွာထမင္​းလည္​း မခ်က္​ဘူး။ ခ်က္​လည္​း​ ေတာ္​ႏႈိက္​စားမွာဆိုးလို႔မခ်က္​တာလို႔ ကြၽန္​မကို​ေျပာတယ္​အမရယ္​”
“သူသား ကြၽန္​မ​ေျမး​ေလးကို ကြၽန္​မနဲ႔စကားမ​ေျပာခိုင္​းဘူး​ေလ။ တစ္​​ေန႔ ကြၽန္​မလည္​းမ်က္​ႏွာ​ေကာင္​း​ေလးမ်ားရမလားဆိုၿပီး ထမင္​းအိုးထဲ ဆန္​ထည္​့ၿပီးခ်က္​​ေပးဖို႔အလုပ္​ ထမင္​းအိုးကိုင္​တဲ့လက္​က ကိုင္​လို႔ကိုင္​မွန္​းမသိဘူး​ေလ။ အဲဒီ​ေတာ့လြတ္​က် တယ္​​ေလ”
“ကြၽန္ ​မကို​ေျပာလိုက္​တာမ်ား ရစတာမ႐ွိအမရယ္​။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္​မလည္​း သမီးကိုျပန္​​ေျပာတာ​ေပါ့။ ငါထမင္​းစားခ်င္​လုိ႔ပါ​ေအ။ အဲဒါ​ေၾကာင္​့ မ်က္​ႏွာ​ေကာင္​း​ေလးမ်ားရမလားဆိုၿပီး လုပ္​လိုက္​တာ”
“မ​ေကြၽးႏိုင္ ​ပါဘူး။​ ေတာ္​႐ွာထားတာဘယ္​ႏွစ္​ျပား႐ွိလည္​း” လို႔လည္​း သမီးက​ေျပာတယ္​အမရယ္​။ ဒါနဲ႔အိမ္​​ေဘးက ၾကား​ေတာ့ ကြၽန္​မအတြက္​ အဲ​ဒီ​ေန႔စားဖုိ႔ဆိုၿပီး ထမင္​း​ေလးလာ​ေပးတယ္​။ ကြၽန္​မလည္​း အဲဒီထမင္​း​ေလးကို ညမနက္​ခြဲစားတယ္​အမ။ အခုလည္​း သူတို​႔​ေျပာတာမခံခ်င္​လို႔​ ေတာင္​စားမယ္​ဆိုၿပီးထြက္​လာတာ။ ငါ့ကိုအိမ္​မွာ​ေတာ့​ ေနခြင္​့​ေပးပါလို႔​ေတာင္​း ပန္​ၿပီး​ ေန​ေနရတယ္​။ အခုလည္​း အမတို႔ရပ္​ကြပ္​ရဲ႕ဟိုဘက္​ရပ္​ကြပ္​က အမတစ္​​ေယာက္​က ဆန္​တစ္​ျပည္​နဲ႔ပိုက္​ဆံ​ေပးလိုက္​တယ္​။ မသယ္​ႏိုင္​လို႔ မသယ္​လာ​ေသးဘူး။ အျပန္​ၾကလည္​း ဆိုကၠားငွား​ေပးလိုက္​မယ္​တဲ့။ အခု အမတို႔ရပ္​ကြက္ဘက္ကူး​လာတာ။ သူတို႔ကို ကြၽန္​မစိတ္​မဆုိးပါဘူးအမ။
​ ေမ​ေမကလည္​း အမရယ္​ ျဖစ္​မွျဖစ္​​ေလ။ အခ်ိန္​မ​ေ႐ြး ကြၽန္​မတို႔အိမ္​ကို ဝင္​ထြက္​လို႔ရတယ္​။ ထမင္​းလည္​း စားလို႔ရတယ္​အမဆိုၿပီ​ေျပာ​ေတာ့ အန္​တီ​ေအးတစ္​​ေယာက္​ ပါးျပင္​​ေပၚတြင္​ မ်က္​ရည္​​ေတြစီးၾကလာသည္​။
အဲဒီ ​ေနာက္​​ေတာ့ရပ္​ကြပ္​ ထဲကလူ​ေတြကလည္​း အန္​တီအတြက္​ ထမင္​းဖိုး​ေလး​ေပးလိုက္​သည္​။ ၿပီး​ေတာ့ အန္​တီ​ေအး​က ႏႈတ္​ဆက္​ၿပီး  ဒ႐ြတ္​ဆြဲ​ေန​ေသာ​ေျခလွမ္​းမ်ားျဖင္​့ ​ေျဖး​ေျဖးျခင္​း​ေလွ်ာက္​သြား​ေလသည္​။
အန္​တီ​ေအးလို အ​ေမမ်ိဳး အျပင္​မွာတကယ္​႐ွိပါလားဆိုၿပီး​ ေတြးမိသည္​။ မိဘတို႔၏ ​ေမတၱာတရားသည္​ ဘယ္​​ေသာအခါမွ ခမ္းေျခာက္​မသြား​ေပ။ အ​ေပးသာ႐ွိၿပီး အယူမ႐ွိသူတို႔မွာ မိဘပင္​ျဖစ္​​ေလ။ အန္​တီ​ေအးတစ္​​ေယာက္​လည္​း ဒီဘဝမွ အျမန္​လြတ္​ၿပီး သားသမီး​ေတြလည္​း အျမန္​ျမင္​မွန္​ရဖို႔သာ အိပ္​ရာဝင္​တိုင္​း ဆု​ေတာင္​း​ေပး​ေနမိသည္​။

(မွတ္​ခ်က္​။    ။ဤဝတၳဳတို​ေလးမွာ စာ​ေရးသူ ကိုယ္​တိုင္​ၾကံဳ​ေတြ႕ခဲ့ရၿပီး နားျဖင္​့စပ္​စပ္​ၾကားခဲ့ရ​ေသာ ျဖစ္​ရပ္​မွန္​ဝတၳဳတို​ေလး ျဖစ္​​ေၾကာင္​း ဝန္​ခံပါသည္​။)

ခ်စ္​ျခင္​းအားျဖင္​့
ခ်မ္​းျမ

 

"ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား ဝန္းထဲက ျပဇာတ္မ်ား" (၀တၳဳတို)

Chan Mya's photo.
"ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား ဝန္းထဲက ျပဇာတ္မ်ား" (၀တၳဳတို)

မိုးမခ မဂၢဇင္း အတြဲ ၂ ၊ အမွတ္ ၁၀ ၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္

တနဂၤေႏြေန႔ညေနခင္းေလးတစ္ခုကုသိုလ္ေတာ္ဘုရားေတာင္ေပါက္နားကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲတြင္ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲလက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနသည္။ထို႔ေနာက္စားပြဲထိုးေလးအားေခၚၿပီးပိုက္ဆံ႐ွင္းလိုက္သည္။အေႂကြအမ္းစရာမ႐ွိသျဖင့္ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေပးလိုက္သည္။
ကြၽန္ေတာ္လည္းေဆးလိပ္ ဖြာလ်ွက္ ဘုရားဝန္းထဲဝင္သို႔ဝင္လာခဲ့သည္။ဘုရားဝန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ညာဘက္ကိုခ်ိဳး၍ေကြ႕လိုက္စဥ္ အေနာက္မွ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အသံၾကားရသည္။

"အကိုႀကီး ခေရပန္းေလးဝယ္ပါအံုးလား"

"တစ္ကံုးမွ ႏွစ္ရာထဲမွာ သံုးကံုးယူရင္ ငါးရာနဲ႔ေပးပါ့မယ္ အကိုႀကီး"
ထိုကေလးငယ္ေလးကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အျဖဴစိမ္းအက်ႌ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး နဲ႔ ပါးမွာလည္း သစ္႐ြက္ပံုသနပ္ခါးပါးကြပ္ေလးနဲ႔ ခ်စ္ရာေကာင္းသည္။
"အကိုႀကီးရယ္ သမီးခေရပန္းေလးဝယ္ပါ"
"သမီးခေရပန္းေလးဝယ္ရင္ ဒီကုသိုလ္ေတာ္ ဘုရားသမိုင္းေၾကာင္းကို အဂၤလိပ္လုိေရာ ျမန္မာ လိုပါ႐ွင္းျပပါ့မယ္"
"သမီးဒီပန္းေလးကုန္မွအိမ္ျပန္ရမွာမို႔လို႔ပါအကိုႀကီး"
ကေလးငယ္ေလးက သူ႔ပန္းေလးေတြေရာင္းကုန္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို အဆက္မျပတ္ေျပာေန႐ွာသည္။ဒါနဲ႔ကြၽန္ေတာ္လည္း ခေရပင္ႀကီးေအာက္က အုတ္ခံုဝိုင္းေလးထိုင္ၿပီး
"လာ ညီမေလး ဒီဘက္မွာထိုင္"
"ညီမေလး ခေရပန္းေတြ အကုန္လံုး အကိုဝယ္မယ္ေနာ္"လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့
ကေလးငယ္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာေလးမွာဝင္းလက္ေတာက္ပသြားသည္ကို ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိသည္။
"ညီမေလးက ေက်ာင္းတက္ေသးလား"
"ဟုတ္ အကိုႀကီးတက္ေသးတယ္"
"အခုေက်ာင္းကျပန္ေရာက္လာလို႔ ေမေမ သီေပးထားခေရပန္းေလးလာေရာင္းတာ"
"တစ္ခါတစ္ေလ က်ေတာ့လည္း ညီမေလးက ဧည့္သည္ေတြကို ဒီဘုရားသမိုင္းေၾကာင္း႐ွင္းျပတဲ့အလုပ္လုပ္တယ္"
"ေက်ာင္းစရိတ္ နဲ႔ မုန္႔ဖိုးေလးေတာ့ရပါတယ္"
ကြၽန္ေတာ္ရင္ထဲတြင္ကေလးငယ္ကိုသနားသြားသည္။ကြၽန္ေတာ္ဘဝကလည္းေငြေၾကးျပည့္စံုသူတစ္ေယာက္ေတာ့မဟုတ္ေပ။သို႔ေပမယ္ ထိုကေလးငယ္ေလးထက္ အစေပါင္းမ်ားစြာသာသည္။ထိုကေလးငယ္ေလးက ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ အလုပ္ႏွစ္ခုလုပ္ၿပီး ဘဝကို႐ုန္းကန္၍ ေက်ာင္းတက္ေန႐ွာသည္။
"ညီမေလး ခေရပန္းက အားလံုး ဘယ္ေလာက္လည္း"
"ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာဖိုး႐ွိတယ္အကိုႀကီး ႏွစ္ေထာင္ပဲေပးပါ"
"ဘယ္ဟုတ္မလည္ညီမေလးကလည္း ..."
"ေရာ႕ သံုးေထာင္ ျပန္မအမ္းနဲ႔ မနက္ျဖန္ေက်ာင္းမုန္႔ဖိုးယူလိုက္ေနာ္"
ကေလးငယ္က ခေရပန္းေလးေတြကိုေသေသခ်ာထည့္ေပးၿပီး ကြၽန္ေတာ္ကိုေပးသည္။
"ညီမေလးက အခုဘယ္ႏွစ္တန္းလဲ"
"တတိယတန္းတက္ေနတာအကိုႀကီး"
"မိသားစုကေရာဘယ္ႏွစ္ေယာက္႐ွိလည္း"
"ေလးေယာက္ပါ အကိုႀကီး သမီးေအာက္မွာ တစ္လသားသမီးေမာင္ေလး႐ွိတယ္"
"ေဖေဖကေတာ့ အရက္ဆိုင္မွာပဲအခ်ိန္ကုန္တယ္"
"တစ္ခါ တစ္ေလ သမီးအိမ္က ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္"
"ဒါေပမယ့္ သမီးေမာင္ေလးမ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ေလ်ာ့ထားရတယ္"
ထိုကေလးငယ္ကို ကြၽန္ေတာ္ေလးစားမိသည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ႔လိုအ႐ြယ္တုန္းက ကြၽန္ေတာ္သည္ေဆာ့လို႔ေကာင္း စားလို႔ေကာင္း အိပ္လို႔ေနလို႔ေကာင္းေနတုန္း႐ွိသည္။
"အိမ္မွာက ဘာလို႔ရန္ျဖစ္ၾကတာလည္း"
"ေဖေဖ အရက္ေသာက္ခ်င္လို႔ အရက္ဖိုးေတာင္းတယ္ေလ"
"ေမေမကလည္းသူထဲမ႐ွိေတာ့ မ႐ွိဘူးလို႔ေျပာတာေပါ့"
"ဒါ နဲ႔ မေပးရမလားဆိုၿပီးစကားမ်ားရာကေနရန္ျဖစ္ၾကတာ"
"တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း သမီးေက်ာင္းမုန္႔ဖိုးထဲကေပးလိုက္"
"အဲဒီေန႔ဆို အိမ္မွာ ေနရတာေပ်ာ္တယ္"
စကားေျပာရင္းကေလးငယ္ေလးရဲ႕မ်က္ဝန္းထဲကမ်က္ရည္စေတြစီးလို႔ၾကလာေလသည္။
"အကိုႀကီးသမီးျပန္ေတာ့ ေမေမကသမီးကိုေစာင့္ေနမွာ"
"သမီးအိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ ေမေမတုိ႔ညစာမိုးခ်ဳပ္ေနမွာ"
"ေအး....ညီမေလး"
"ေျဖးေျဖးျပန္အံုးေနာ္"
"ေနာက္တစ္ပတ္ အကိုလာရင္ ညီမေလး ေက်ာင္းတက္ရင္လိုအပ္မည္ပစၥည္ေလးေတြဝယ္ခဲ့မယ္"
ထို႔သို႔ေျပာၿပီး ကေလးငယ္နဲ႔ကြၽန္ေတာ္ စကားျဖတ္ၿပီးကိုယ္အိမ္ကိုျပန္ခဲ့သည္
******************
ကြၽန္ေတာ္က႐ံုးဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ဒီေန႔႐ံုးမွာစာရင္းအားလံုးလုပ္ၿပီးသျဖင့္အားေနသည္။ဒါနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ ေစ်းခ်ိဳဘက္ပစၥည္းဝယ္စရာ႐ွိလို႔ဆိုၿပီးခြင့္ေတာင္း၍ထြက္လာခဲ့သည္။ကေလးငယ္အားေပးရန္ ေစ်းခ်ိဳထဲကေနေက်ာင္းပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကိုဝယ္ခဲ့ၿပီး႐ံုးကိုျပန္လာခဲ့သည္။႐ံုးေရာက္ေတာ့မန္ေနဂ်ာကေမးသည္။
"ခ်မ္းျမ...မင္းေက်ာင္းသံုးပစၥည္းေတြဝယ္လာတာမ်ားပလားကြ"
"ဘယ္ကေလးေမြးေန႔ပြဲ႐ွိလို႔လည္း"
"မဟုတ္ပါဘူး ....ဂ်ာႀကီးရာ" ဆိုၿပီးအေၾကာင္းစံုေျပာျပလိုက္သည္။ဂ်ာႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကို ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးႀကီးၾကည့္ေနသည္။ ပစၥည္းေတြကို ကြၽန္ေတာ့္စားပြဲေဘးတြင္ထားလိုက္ၿပီး စားပြဲခံုေပၚကအသင့္ႀကိဳလ်က္႐ွိေသာ စာရင္းေတြနဲ႔ နပန္းလံုးရင္း အခ်ိန္ေတြကိုကုန္ဆံုးေစခဲ့သည္။
ဒီေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ ကြၽန္ေတာ္႐ံုးပိတ္သည္။မနက္ပိုင္းအိမ္ကခိုင္းတာေလးေတြလုပ္ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳး႐ံုးယူနီေဖာင္ေတြေလ်ွာ္၊ထမင္းစားၿပီးတစ္ေရးတေမာအိပ္ခဲ့သည္။ညေနခင္းပိုင္းက်ႏိုးလာသည္။မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးကေလးငယ္ကိုေပးဖို႔ ေက်ာင္းပစၥည္းေတြကိုယူၿပီး ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရားဘက္ထြက္လာခဲ့သည္။ဘုရားထဲေရာက္ေတာ့ ကေလးငယ္ကိုမေတြ႕သျဖင့္ အရင္တစ္ပတ္က ထိုင္တဲ့ေနရာေလးမွာထိုင္ၿပီးေစာင့္ေနခဲ့သည္။နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရာက္ခ်လာေလသည္။ေစ်းဗန္းထဲတြင္လည္း ခေရပန္းတစ္ကံုးမွမေတြ႕ရပါ။
"ညီမေလး ဘယ္သြားေနတာလည္း"
"မီးပိြဳင့္မွာ ခေရပန္းသြားေရာင္းေနတာ"
"အကုန္လံုးကုန္ခဲ့ၿပီ ဒီေန႔မစိုးဘူးေရာင္းရတယ္"
"ဘုရားထဲကဘာျဖစ္လို႔လည္း မေရာင္းရလို႔လား"
"မဟုတ္ဘူး အကိုႀကီးေရာင္းရပါတယ္"
"ဒီေန႔ က ဟိုေကာေဇာႀကီးေၾကာင့္ ဘုရားထဲမွာပန္းမေရာင္းရတာ"ဆိုၿပီးကြၽန္ေတာ့္ကိုလက္ညိဳးထိုးျပသည္။
ကြၽန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာေဇာအနီနဲ႔အစိမ္းတျခမ္းစီခင္းထားကိုေတြ႕ရသည္။ေသခ်ာၿပီ ဒီေန႔ေတာ့ ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား ကို အစိုးရလူႀကီးေတြလာသြားၿပီျဖစ္သည္။
"ေအာ္....အဲဒါေၾကာင့္ ညီမေလးက မီးပိြဳင့္မွာသြားေရာင္းတာလား"
"ဟုတ္တယ္ အကိုႀကီး"
ထို႔ေနာက္ကြၽန္ေတာ္ လည္း ကေလးငယ္အတြက္ဝယ္လာေသာေက်ာင္းပစၥည္းေတြကိုေပးလိုက္သည္။ကေလးငယ္ေလးကတစ္ခုျခင္းစီထုတ္ၾကည့္ေနသည္။ထိုသို႔ထုတ္ၾကည့္ၿပီးကြၽန္ေတာ္ကိုစကားတစ္ခြန္းေျပာသည္။
"သမီး ပညာတက္ႀကီးျဖစ္ခ်င္တယ္"
"ဒါဆိုရင္ သမီးတို႔ အိမ္မွာ ညစာေနာက္မက်ေတာ့ဘူး"
ကြၽန္ေတာ့္မွာေက်ာက္႐ုပ္ႀကီးတစ္႐ုပ္လိုျဖစ္သြာၿပီးကေလးငယ္ကိုစူးစိုက္၍ၾကည့္ၿပီး
စိတ္ထဲကေနေျပာေနမိသည္။
"ဘာလို႔ အဲေလာက္ေတာင္ရင့္က်တ္ေနရလည္း...ညီမေလးရယ္"
ေတြးလက္စအေတြးကိုျဖတ္ က်ေနတဲ့မ်က္ရည္စေလးကိုသုတ္ၿပီး
"ႀကိဳးစားေပါ့ ညီမေလးကလည္း ႀကိဳးစားရင္ ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္တယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ အကိုႀကီး ညီမေလးႀကိဳးစားပါမယ္"
"အကိုႀကီး အခုလိုကူညီတာကိုလည္း ညီမေလးဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူး"
"ကဲ ဒါဆိုလည္း ျပန္ၾကစို႔"
"မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္ ညီမေလးအိမ္အျပန္ေနာက္ၾကေနမယ္"လို႔ေျပာၿပီးကြၽန္ေတာ္လည္းျပန္ခဲ့သည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ထမင္းစားၿပီး အိပ္ရာဝင္ခဲ့သည္။သို႔ေသာ္ အိပ္၍မေပ်ာ္ပါ။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းရဲသားျပည္သူမ်ားပေပ်ာက္ေရးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ နစ္ျမဳတ္ေနတဲ့ မိသားစုေတြဘယ္ေလာက္ေတာင္႐ွိေနအုံးမလည္းၿပီးေတာ့ပညာတက္ျဖစ္ခ်င္ၿပီးပညာသင္ခြင့္မရတဲ့ကေလးငယ္ေလးေတြဘယ္ေလာက္ေတာင္႐ွိေနလည္း စသည့္ အေတြးေတြေၾကာင့္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ပဲျဖစ္ခဲ့သည္။သို႔ေပမယ့္ မနက္႐ံုးသြားရမည္ျဖစ္သျဖင့္ အိပ္ေဆးေသာက္ၿပီး အိပ္ရာဝင္ခဲ့ရေလသည္။

  ေလးစားလ်ွက္
ခ်မ္းျမ
မိုးမခ မဂၢဇင္း အတြဲ ၂ ၊ အမွတ္ ၁၀ ၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္
Like